Hanes Dreigiau Cadw — Pennod chwech: Y newid mawr

Ar ôl penwythnos helbulus iawn yn y castell, daeth yn bryd i Dwynwen a'r ddau fach adael.  

Roedd hi’n bwriadu mynd â nhw ar daith o amgylch Cymru dros yr haf, er mwyn iddyn nhw gael dysgu am eu treftadaeth Gymreig. Roedd hi hefyd yn gobeithio y byddai’r holl deithio yn blino dipyn arnyn nhw!

Roedd Dewi wedi gobeithio cael ymuno â nhw, ond wrth gwrs, roedd yn rhaid iddo roi blaenoriaeth i'w ddyletswyddau fel Draig Caerffili. A fyddai pum munud o heddwch ddim yn ddrwg i gyd...!

Cafodd Dwynwen a’r ddwy ddraig fach ddireidus amser gwerth chweil yn teithio o amgylch Cymru — o Gastell Cas-gwent i Raglan, ac o Lys Tre-tŵr i gastell Cydweli. 

Ar hyd y ffordd, cafwyd ambell awgrym arall ynghylch y doniau a fyddai gan Dylan a Cariad yn y dyfodol.

Roedd diddordeb Dylan mewn dŵr yn cynyddu bob dydd. Dydy’r rhan fwyaf o ddreigiau ddim yn hoffi dŵr, ond roedd cennau Dylan yn mynd yn sych ac yn annifyr os byddai'n mynd ddiwrnod heb nofio. 

Dechreuodd allu rheoli dŵr hefyd, a chreu siapiau hardd a thonnau enfawr ar amrantiad.

Yn y cyfamser, roedd y tywydd o fewn pum milltir i Cariad yn dal i newid yn unol â’i hwyliau. A gan ei bod hi'n ddraig fach ddymunol ar y cyfan, roedd yr haul yn tueddu i ddilyn y teulu bach o amgylch Cymru.

Roedd Dwynwen wedi sylwi ar y ddau beth hyn. Ond doedd hi ddim wedi cael cadarnhad — nes iddyn nhw lanio yng Nghastell Harlech...

Wrth i’r haul fachlud, gwnaeth Dwynwen yn siŵr bod y dreigiau bach yn glyd ac yn gynnes yn eu nyth fel arfer. Yna dringodd i un o dyrau brafiaf y castell a setlo i lawr am noson o heddwch.

Roedd hi’n noson glir, a gallai Dwynwen weld cannoedd o sêr yn llenwi’r awyr. Wrth iddi edrych arnyn nhw drwy ffenestr fawr y tŵr, teimlai ei hamrantau’n disgyn dros ei llygaid wrth i flinder braf lifo drosti.  

Yna, BANG! FFLACH!

Agorodd Dwynwen ei llygaid yn sydyn.

“Mellt a tharanau?”, meddyliodd.  “Na, does bosib, ddim ar noson mor braf.”

“Tân gwyllt? Ym mis Awst — nage siŵr!”

Yna meddyliodd am Dylan a Cariad. Ac roedd hi’n gwybod yn iawn beth oedd yn digwydd.

Brysiodd Dwynwen at y nyth ar lawr gwaelod y castell, cyn stopio yn ei hunfan wrth iddi weld Dylan a Cariad, ei dreigiau bach del.

Roedd y ddau yn hofran yn yr awyr gyda phelydrau o olau yn amgylchynu eu cyrff bychain. Roedd y golau’n trawsnewid eu cennau meddal yn rhai cryf a chadarn. Roedd eu hadenydd, eu dannedd a’u crafangau'n mynd yn fwy ac yn fwy bob eiliad. 

Roedd yr amser wedi cyrraedd. Roedden y dreigiau bach yn trawsnewid yn ddreigiau go iawn! Ac yn bwysicach na dim, fe fydden nhw’n gwybod beth fyddai eu ffawd unwaith ac am byth. 

Gwyliodd Dwynwen yr arddangosfa anfarwol gyda balchder. Roedd yn chwith ganddi nad oedd Dewi yno i weld y cyfan.

Ac ar ôl yr hyn a oedd yn teimlo fel oriau, pylodd y goleuadau a daeth y ddwy ddraig fach yn ôl i'r ddaear. Edrychodd Dylan a Cariad ar ei gilydd yn llawn llawenydd.

“Draig ddŵr ydw i”, meddai Dylan.

“Draig dywydd ydw i”, meddai Cariad.